Dag lieve maat van mij. Gisteren heb ik je moeten laten inslapen, je kon niet meer. Een moeilijke maar oh zo’n goede beslissing.

Vier en een half jaar geleden kwam je in mijn leven.  Jij stond beschreven als een Main Coon, maar jij was juist, de inperfecte Persch met een underbite. Een heerlijke kletser, wij konden hele gesprekken hebben. Ook noemde ik jou, mijn shadow. Waar ik ging, daar was jij ook, je volgde mij zelfs naar het toilet. En was ik aan de telefoon,dan zat je naast mij en deed met het gesprek mee.

Je begon te dementeren en dan was je naar mij op zoek. Ook s’ nachts, als ik je riep, kwam je naar mij toe dan begon je te spinnen en vielen we beiden in slaap. Aan je oren, ogen en zeker je neus ontbrak niets. Stapel gek was jij op eten, snoepjes en kaas. Dat liet je ook horen.

En zat ik niet lekker in mijn vel dan kroop jij bij mij. Had ik een nare droom, deed jij je neusje tegen mijn neus, wangen en ogen. Daar werd ik wakker van, dan knuffelden we en vielen we samen in slaap.

Met Japie en Henkie kon jij het heel goed vinden. Af en toe gaf je ze een tik omdat ze of te druk waren of jou aan het uitdagen waren. Dit accepteerde ze van je en lieten je met rust. Of jullie sliepen met z’n drieën bij elkaar. Even neusje , neusje en Henkie mocht jou graag kopjes geven en Japie waste jou af en toe.

Gisteren hebben Japie en Henkie op een hele mooie manier afscheid van jou genomen. Dat was voor mij een bijzonder moment.

Jij was een allermands vriend, iedereen verwelkomde jij en daar kletste je mee.

Nu is het stil in huis, ik mis je als mijn maatje mijn shadow. Rust zacht,lieve vriend.

Jetje