Nu inmiddels bijna twee weken thuis. Heerlijk genesteld in m’n hoekje van de bank. Met op de achtergrond muziek: Kaz Hawkins, I gotta be me.

Na een heerlijke vakantie in het prachtige Tasmanië met liefdevolle familie was het 28 februari tijd om de waardevolle vakantie af te sluiten. Eenmaal op Melbourne konden zoonlief en ik niet inchecken, de reden was onduidelijk. Na ongeveer een uur mochten we inchecken. Even door de douane en wat te drinken halen en het wachten kon beginnen om aan boord te gaan. Dat wachten duurde langer en op het bord verscheen gecanceld. Na navraag te hebben gedaan werden omgeleid om de koffers weer op te halen. Geen terugvlucht en nu??

We kregen te horen dat er onrust in de lucht was er kon niet veilig gevlogen worden over Dubai. Een voucher van 150 Dollar konden we krijgen voor een Uber, geen hotel beschikbaar. Eerst een sigaretje familie op de hoogte stellen en maar navraag doen. Onze reisbureau stuurde ons naar de vliegmaatschappij en de vliegmaatschappij stuurde ons weer terug. Nog gekeken voor eventuele omboeking, daar werd minimaal 12.000 Dollar per persoon voor gevraagd. Een hele nacht op het vliegveld doorgebracht en geen hulp of andere vlucht. Na een telefoontje met onze familie in Tasmanië weer teruggegaan. Eenmaal daar geland kwam het bericht dat de terminal waar wij zouden landen op Dubai geraakt was door een drone. Er was een oorlog uitgebroken. Dat besef en de vermoeidheid deed mij in tranen uitbarsten. Na een douche en een korte slaap werd bedacht om de volgende dag naar een reisbureau te gaan.

Dit de volgende dag kunnen regelen wij zouden de dag daarop vertrekken, om een nacht in een hotel op Melbourne te vertoeven. Onze vlucht zou via Amerika gaan waar een Esta voor aangevraagd werd. Dit hadden wij ook op het vliegveld van een gestrande reiziger te horen gekregen. Zoonlief en ik hadden nl een vlucht geboekt en ook weer gecanceld vanwege de Esta.

Vanuit Melbourne uiteindelijk vertrokken met wederom vertraging. Eenmaal in Los Angeles onze vlucht gemist. De angst en de wanhoop overviel ons even. Maar omdat we via Amerika vlogen met een Esta werdt er een andere vlucht voor ons boekt. We zouden iets later landen op Schiphol en via Frankfurt vliegen.

Wij waren allang blij dat we naast elkaar zaten en naar huis gingen. Wat een stress en veel geregel, familie, vrienden en werk op de hoogte houden. En in alle eerlijkheid was ik bang, bang om het vliegtuig in te stappen. Eenmaal in de lucht geprobeerd wat te slapen.

Eenmaal op weg van Schiphol naar zoonlief kon ik ontspannen in de auto. Eenmaal daar kon ik de wegenwacht bellen m’n achterband zat qua rem vast.

S’ avonds om 20:30 was ik thuis mijn vertrouwde omgeving. Ik stond qua het hele gebeuren nog steeds aan. Familie en vrienden op de hoogte gebracht.Om 1:00 mijn bedje opgezocht. En de volgende dag kon het geregel verder gaan.

Nu bijna twee weken later mijn vertrouwde leven opgepakt. Veel steun warmte en liefde van familie en vrienden mogen ontvangen. Helaas ook dat er een paar zijn die mij negeren. Weet ik gelijk wie belangrijk zijn in mijn leven.

Ik ervaar nog vermoeidheid en snel overprikkeld. So be it.

Mijn vakantie met familie was waardevol, liefdevol weken om mee te nemen in mijn memory. Daar kom ik nog op terug.

Liefs aan mijn familie en vrienden die er voor mij zijn

Jetje