Heerlijk op de bank, de katten op en om mij heen. Sigaretje,  net m’n lunch achter de kiezen, straks ff een koffie. En natuurlijk muziek, Beth Hart: Nutbush City Limits, het origineel van Tina Turner. 

De afgelopen maanden waren best pittig voor mij. Hard blokken om mijn diploma te halen. En vol trots kan ik zeggen, dat ik deze in mijn pocket heb. Dus had ik bedacht, ik heb wel een vakantie verdient. En laat ik mijzelf ff in de watten leggen, door eens heerlijk all inclusive te gaan. Na online wat bekeken te hebben, de doorslag gegeven, Gran Canaria in het gedeelte Puerto Rico . 

Allereerst, de zakdoek van mijn vader aan een andere koffer bevestigd symbolisch en in mijn gedachten gaat mijn vader iedere reis, vakantie met mij mee. De douane heb ik dit keer zonder slag of stoot doorstaan. Een oudere man voor mij niet, hij mocht zijn tennisrackets inleveren. Tja, deze kunnen als wapens worden ingezet. Nu bleek deze 83 jarige man de gehele reis naast mij te zitten. Aan de andere kant van hem zat een voor velen, een bekende knvb scheidsrechter te zitten. Waar ik later achter kwam. Sympathieke man, dat even te hebben gezegd. Het was een zeer gezellige heen vlucht, èèn die ik niet meer ga vergeten. Eenmaal op het vliegveld van Las Palmas aangekomen, koffer pakken en de bus nemen naar het hotel.

Eenmaal op mijn kamer was het al laat, dus ff ontspannen op het balkon. Ik hoorde de zee en rook het zout van het water. Hoe heerlijk ik dat vind.

Een vakantie om te genieten van een goed boek, die mij wat meer inzichten heeft gegeven. Het heerlijke mooie weer, uitzicht met het eten op de zee, het heerlijke eten en drinken, super leuk personeel en leuke ontmoetingen. En niet te vergeten de prachtige ondergaande zon. Dat blijft een prachtig fenomeen.

Wel werdt ik vreemd aangekeken soms, waarvan ik gewaar werd dat het personeel en mijn ontmoeting, een vrouw alleen, niet vaak tegenkomt, in deze setting. Ook hebben Spanjaarden moeite met mijn achternaam. Mijn voornaam werdt benoemd, senorita of madame met daarna mijn voornaam. Van èèn van mijn ontmoetingen werd ik Jeanne genoemd, it’s shorter. Het grappige dat ik werdt aangezien als een Française, dat maakte men eruit op hoe ik bepaalde woorden uitsprak.

Ik heb genoten van al het moois, de wandelingetjes de ontmoetingen. En heb voldoende fladder tijd kunnen nemen.

Na nog een weekje thuis, waar de katten mij vreselijk hebben gemist, weer terug in de real life. De schouders gaan eronder, er staat mij voldoende te wachten , om te gaan aanpakken.

Liefs Jetje